9 de xuño de 2017

PALACIO MEDICI-RICARDI






CATALOGACIÓN 
O Palazzo Medici-Riccardi foi deseñado por Michelozo, escultor e arquitecto italiano da 2ª metade do século XV, ou sexa no Quattrocento, por encargo de Cosme de Medicis.
Debería ser unha residencia personal e o seu tamaño servirá para poñer de manifesto a súa preminencia e da súa familia na rica vila de Florencia. 
Michelozzo será un dos creadores das novas formas utilizadas no Renacemento para a arquitectura civil (bibliotecas, villas, palacios). Nesta obra en concreto, Cosme de Medicis se beneficiará dunha modificación na lexislación municipal que anteriormente limitaba o tamaño e a altura dos palacios particulares, como mecanismo para protexer á vila de exhibicións ou ostentación da riqueza e o poder individual. A nova lexislación non limitará o tamaño destos edificios có que Cosme vai poder construir un palacio que excede en tamaño ó do propio Palazzo della Signoria, o símbolo do poder comunitario de Florencia. Como detalle recordar que para asúa construcción foi necesario demoler 40 vivendas 

CONTEXTO 
(...) 

ANÁLISE 
En principio o Palazzo Medici Ricardi se vai a basar nunha planta cadrada cun gran patio central que non se atopará no centro do edificio, senón lixeiramente descentrado. Esta forma cadrada e maciza do palacio será o modelo que triunfe á hora de realizar este tipo de edificios. 
A fachada se organiza en tres pisos separados por molduras e nas que se observa unha gradación escultórica -conseguida polo tlpo de aparello- no tratamento da fachada, cun primeiro andar realizado cun almofadado duro e violento que se vai suavizando a medida que ascendemos, cun segundo andar menos volumétrico e cun último andar practicamente liso. 




Probablemente o tratamento aspero e arcaico do almofadado tería como obxectivo recordar os restos arqueolóxicos que se conservaban do mundo romano, sendo así que hai constancia de que os bloques de pedra deste piso foron retocados para que pareceran máis vellos do que realmente eran. Non esquezamos que Cosme era eloxiado e se lle comparaba cós célebres políticos romanos, sendo eloxiado polos autores humanistas “como se houbera nacido en Roma ou Atenas”. 
Destaca tamén neste tratamento en altura o enorme voladizo da cornixa, cun tamaño sen parangón dende época romana. 
A fachada está organizada dun xeito regular con 5 grandes arcos (portas) que nunha reforma posterior de Miguel Anxo foron emparedados, e nichos cadrados no piso inferior e fiestras xeminadas nos pisos superiores, un só arco dividido en dous por un elegante e delgado parteluz que neste caso é unha pequena columna corintia. 

Á esquerda, as fiestras de Miguel Anxo

Hai un gran contraste entre o sentido ascendente do tratamento da fachada en altura có marcado sentido horizontal que aportan a cornixa, as molduras e os corpos de fiestras... 
Pero é no interior onde se atopa un dos elementos máis destacado deste edificio, o gran patio central porticado. Estamos diante dun gran espacio cadrado cunha gran loxia con arcos de medio punto sostida sobre 12 elegantes columnas de estilo composto. Este espacio está completado por un gran programa escultórico tanto en relevo como en vulto redondo. Un friso con medallóns, grilandas e esgrafiados elaborados polo taller de Donatello dá paso a un piso con fietsras xeminadas como as da fachada.






0 comentarios:

  © Blogger template 'Solitude' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP  

Subir